T
torobred
Guest
استفاده از مهميز براي راندن و تربيت اسب و غيره داراي قدمت زيادي است . تا آنجا كه به ياد ميتوان آورد در اروپا از پانصد سال قبل از ميلاد مسيح استفاده از مهميز متداول بوده است . البته بايد دانست كه تا قرن يازدهم ميلادي سواركاران فقط تنها يك مهميز آنهم اغلب به پاي چپ خود مي بستند .
مهميز يوناني داراي تيغه اي پهن بود و به وسيلة تسمه اي چرمي به پا بسته ميشد . مهميز رومي معمولأ داراي نوك تيز يا گاهي اوقات هم برگشته بود و از روي پا توسط تسمه اي و از زير پا به وسيلة آهن بر جاي خود استوار مي گشت .
از قرن دوازدهم ميلادي به بعد مهميز ساخت ديگري به خود گرفت و شبيه مهميزهاي كنوني شد . يعني داراي محور گردي شده و بر روي محور داراي پره هايي بود شبيه ستاره .
ساقة مهميز بسيار بلند و اغلب به طول بيست سانتي متر بود اين از آن جهت بود كه در دورة قرون وسطي چون اسبان را زره پوش مي كردند ، بايد مهميز آنقدر بلند ميشد تا به زير شكم اسب بتواند برخورد كند . جنس اين مهميزها از آهن ساخته ميشد و داراي نقش و نگار متفاوتي بود .
در سال 1450 ميلادي ديگر چنين مهميزهاي بلندي ساخته نشد چون يكي از اشكالات سواركاران آن بود كه با چنين مهميزهايي قادر نبودند بدون زمين خوردن يا سكندري رفتن پياده مبارزه يا مقداري راه پيمايي كنند . در قرون شانزدهم و هفدهم ميلادي مهميزها ظريفتر و كوچكتر شد و صنعتكاران انواع و اقسام بسياري از آنها را ساختند .
از قرن هجدهم ميلادي مهميزها داراي ابعاد باز هم ظريفتر و كوچكتري شد تا اينكه مهميزهاي امروزه شباهت بسيار زيادي به مهميزهايي دارند كه در سال 1750 ميلادي ساخته ميشدند .
مهميزها داراي انواع مختلفي ميباشند . مثلأ مهميز گرد ستاره اي شكل با مقداري كم و زياد دندانه . هرچقدر دندانه ها كمتر باشد مهميز داراي عملكرد شديدتري است . ضمنأ بايد در نظر داشت كه دايرة دندانه دار بايد به دور محور خود بتواند بچرخد .
مهميز چوگان انداره هاي مختلفي دارد و مي توان به ميل خود بلند يا كوتاه آن را انتخاب نمود . اين نوع مهميز داراي سر تيز نمي باشد و چون در حين بازي با بدن اسب زياد تماس حاصل مي كند لذا طوري ساخته شده كه باعث زخمي شدن و ناراحتي حيوان نگردد . اين مهميز با يك قطعه چرم به پا بسته مي شود و قابل بالا و پايين بردن است تا در هر قسمت از پشت چكمه كه سواركار مايل باشد قرار گيرد .
مهميز ديگري وجود دارد كه بدون بند مستقيمأ بوسيلة بازوان آهني خود به پشت پاشنه وصل مي گردد و قابل جابجا شدن نيست و دقيقأ مي توان دانست كه چه وقت و به چه نقطه از بدن اسب وارد مي آيد .
مهميز يوناني داراي تيغه اي پهن بود و به وسيلة تسمه اي چرمي به پا بسته ميشد . مهميز رومي معمولأ داراي نوك تيز يا گاهي اوقات هم برگشته بود و از روي پا توسط تسمه اي و از زير پا به وسيلة آهن بر جاي خود استوار مي گشت .
از قرن دوازدهم ميلادي به بعد مهميز ساخت ديگري به خود گرفت و شبيه مهميزهاي كنوني شد . يعني داراي محور گردي شده و بر روي محور داراي پره هايي بود شبيه ستاره .
ساقة مهميز بسيار بلند و اغلب به طول بيست سانتي متر بود اين از آن جهت بود كه در دورة قرون وسطي چون اسبان را زره پوش مي كردند ، بايد مهميز آنقدر بلند ميشد تا به زير شكم اسب بتواند برخورد كند . جنس اين مهميزها از آهن ساخته ميشد و داراي نقش و نگار متفاوتي بود .
در سال 1450 ميلادي ديگر چنين مهميزهاي بلندي ساخته نشد چون يكي از اشكالات سواركاران آن بود كه با چنين مهميزهايي قادر نبودند بدون زمين خوردن يا سكندري رفتن پياده مبارزه يا مقداري راه پيمايي كنند . در قرون شانزدهم و هفدهم ميلادي مهميزها ظريفتر و كوچكتر شد و صنعتكاران انواع و اقسام بسياري از آنها را ساختند .
از قرن هجدهم ميلادي مهميزها داراي ابعاد باز هم ظريفتر و كوچكتري شد تا اينكه مهميزهاي امروزه شباهت بسيار زيادي به مهميزهايي دارند كه در سال 1750 ميلادي ساخته ميشدند .
مهميزها داراي انواع مختلفي ميباشند . مثلأ مهميز گرد ستاره اي شكل با مقداري كم و زياد دندانه . هرچقدر دندانه ها كمتر باشد مهميز داراي عملكرد شديدتري است . ضمنأ بايد در نظر داشت كه دايرة دندانه دار بايد به دور محور خود بتواند بچرخد .
مهميز چوگان انداره هاي مختلفي دارد و مي توان به ميل خود بلند يا كوتاه آن را انتخاب نمود . اين نوع مهميز داراي سر تيز نمي باشد و چون در حين بازي با بدن اسب زياد تماس حاصل مي كند لذا طوري ساخته شده كه باعث زخمي شدن و ناراحتي حيوان نگردد . اين مهميز با يك قطعه چرم به پا بسته مي شود و قابل بالا و پايين بردن است تا در هر قسمت از پشت چكمه كه سواركار مايل باشد قرار گيرد .
مهميز ديگري وجود دارد كه بدون بند مستقيمأ بوسيلة بازوان آهني خود به پشت پاشنه وصل مي گردد و قابل جابجا شدن نيست و دقيقأ مي توان دانست كه چه وقت و به چه نقطه از بدن اسب وارد مي آيد .
