نتایح جستجو

هزار بار آینه، هزار بار عشوه در کشاکشی میان تارهای یال، و عشق از نجابت تو می شود شروع، با کدام جوهر گران بها می شود نوشت زنده باد اسب های با شکوه، حامیان برگه ی برنده ی زمین برای نیل من و تو به آسمان با کدام جوهر گران بها؟

قسم نمی خورم ولی به ... ربود، از کفم هر آنچه بود با طنین نرم یورتمه زیر سقف باکس پشت انحنای شیهه هاش طعم اشتهای کهنه ی مرا دوباره زنده کرد، قسم نمی خورم ولی...

دوستان اهوازی با اون کیفیت بالا در برگزاری مسابقه، و احترامی که برای تماشاچیان قائلند، به اندازه ی شما ادعا ندارند...

همین که دارید جلو یه ملت میگید هر سال بیشتر از سال قبل میان، بزرگترین توهین هست. چی فرض میکنید دیگرانی که تعداد اسب ها رو مقایسه میکنن و دیگه داره داد میزنه کم شدن؟ از همین پر رو بازی هاست که بدم میاد. بی ادعا باشید و قبول کنید حقایق رو،بجای اینکه سرتون رو بکنید زیر برف.

لطفا به شعور تماشاچیان توهین نکنید آقا.کور که نبودیم دیگه. حالا خوبه خودم بودم و دیدم.

اینهمه فاصله زمانی، برای اون تعداد کم اسب ها،واقعا لازم بود؟؟؟؟ بابا دیگه حوصله ی جمع سر رفت. بچه ها از یه طرف سر و صدا و اعصاب همه رو بریز به هم،ما هم که بزرگ بودیم والا با کلی اعصاب خوردی برگشتیم. قیمت دفترچه و نوشیدنی های بوفه هم که دیگه بماند... من میگم نکنید این کارا رو.آبروداری رو یاد بگیرید.

تاخیر در شروع مسابقه هم که دیگه... ساعت رو همون 10:10 صبح می زدید بهتر بود،تا 8:30. اصلا فکر کسانی رو که از وسط شهر پا میشن میان نکردید. انگار فقط واستون مهم بود مسابقه برگزار کنید و تماشاچی ها هم که ... پارسال حداقل اگه خاک مانژ خوردیم،به اندازه امسال نسوختیم زیر آفتاب.به یمن همون چند تا شاخه...

من نمیدونم آخه با چه فکری برای اونهمه تماشاچی یه سایبان ساده تهیه نکردید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ لذت دیدن اسب ها رو خراب کردید با این میزبانی. هر کس که میامد،بخاطر اون جهنم سوزان، طولی نمی کشید که فرار رو بر قرار ترجیح می داد. سال به سال باید پیشرفت کنید،نه پسرفت. دیگه انقدر بریون شدم و...

خیلی تشکر آقا حمید رضا.

کاش می شد مثل قدیم با اسب تو خیابون ها رفت... بدی آسفالت همینه، سر می خوری.

wow!

با آفتاب صبح می دمد اندر وجود من ناز تمام نفس های گرم تو ای آنچه در دل شعرم خلاصه ای، ای بی لگام اسب فروخفته در حصار پیمانه ای برای من از عشق خود بیار ...

آنچه در من بیقراری می کند، تو است، تمامیت به بند کشیده ی نعل هایم لابه لای شعر ها ...

کوله بارش را بسته بود و زین بر دست اسبیت جاده ای را جستجو می کرد که نمی دانست به کجا خواهد رفت ...

غیر از یکی دو بیت لبخند، و آبشخوری خاطره، دیگر اندوخته ای بهتر نمی توان یافت برای روزهای بی تو که در مانژ سر در گم می مانم ...

دستهای کوچکم زیر مهمیز های ناخوانده ای ستبر شد و رنگ خون گرفت چه لطافتی؟ چه طراوتی؟ قطره های خون به انگشتانم مدیون اند ...

کلاهم را به هوا می اندازم اگر همسایه ام شوی من گاه و بی گاه در خواب هم هوای یال های پریشان در بادت را می کنم، اگر همسایه ام شوی ...

هم اکنون آغاز می شوی و هیچ به پیش تر نمی اندیشی این شناسنامه ی توست که اسب گونه تکامل بیابی بی تامل در انحطاط باکس ...

وقتی به رمزگشایی لب های تو گام بر می دارم، لهجه ی شیهه هایت را می بینم که در چشمانت رژه می روند ...

این پل الغدیر یا ورزشگاه کارگران، دقیقا چقدر فاصله داره از دروازه قرآن؟ از شاهدیه باید رد شد؟