نتایح جستجو

عجب خواب سنگینی به سهمگینی امواج وحشی مرا برد، تو ماندی و بیقراری ها در باکس، نعل هایت را به دست آب سپردی و آرزو کردی مرا ...

تحسینت می کنند وقتی از موانع رد می شوی و این چشم ها تو را در خود جاری می بیند بی آنکه ببینمت ...

غمت را بر شانه ام بریز یال هایم هنوز بی تابند برای غصه های یک اسب. من در مانژ بی امان تو را گریه خواهم کرد ...

می شود برای هاله ای از خوشبختی صبح ها زودتر برخواست و امیدوار بود، اما من آنجا خیمه می زنم که خورشید از سمت پادوک بر من بتابد ...

بال و پرت را چنین آراسته نمی دیدم پیش تر، دل کدامین اسب را به عاریت گرفته ای؟!

بارقه هایی که بر دفتر م پاشیده جای سم هائی ست که پیشینه ی یک عشق است شاید رسم دیروزهایم این است شاید ...

چه سمبلیک حتی یورتمه می روی! پاهایم از تو یاد می گیرند دست هایم پرواز می کنند و قلبم هنوز ، برای تو می تپد ...

شهابی رد شد آرزویی برآورده می شود و تو همچنان به اسبیت گرفتاری غریق نجات را خبر نکنید من هم از دست رفته ام ...

گل آذین است، اطراف جاده ای که به خانه ی تو می رسد و من شیهه هایم را آنجا پرپر می کنم تو نیز به گل افشانی دستی بجنبان به افتخار خودت ...

تو و زمین همزادید، همان گونه که من و سیب. جاذبه بر تو تاثیر ندارد، این یال های توست، که آشفته ام می کند ...

اقیانوس وار متلاطمم می کنی و به روی خودت هم نمی آوری... اندیشه ی این اسب، فراتر از موج هایی ست که در روزهای دریازده ام شناور است ...

خوابم نمی برد که به رویا سفر کنم از این شب کذایی مفرط گذر کنم خوابم نمی برد که تو را بیشتر از این از اشتیاق خفته ی خود با خبر کنم من مرهمم،همان که تو می خواستی ولی حاشا به قلب وحشی تو،من اثر کنم شعر و من و سپیده،و اما به جان تو هرگز نمی شود ز غزل ها حذر کنم خسته م ز قلب سنگی این قرن،بی...

شکوفه ها هم آمدند و تو هنوز هم نیامده ای نفس عمیقم گیر کرده بین دنده هایم و می شکند بی صدا، سوار بر دل انگیز ترین رویایم خواهی شد بر دل شبم نور خواهی پاشید و خانه ام غبار بر خواهد گرفت یکبار بیا ...

من که می توانم، هر چند در توانم نباشد! می ایستم و به عبور می خندم سرشار می شوم از هست ها، شایدهای خوشایند، غم پرستی های مهیج، و چابکسوار تمام لحظه های بودن می شوم بی آنکه ببینی ام مرا که ازل گونه می زیسته ام تو خود می دانی ...

سیب کال خوش عطری را نصف می کنم با هر آنچه در تو موج می زند. تودلکش ترین یورتمه ی موزونی، موسیقی ات مرز هایم را هلاک می کند جاودانه ام خواهی کرد، در جاده های آهنگین، صدایت را تکرار می کنم هنوز در خاطر ...

از چشمانم خاک می ریزد و شانه هایم خیس اند، دل من و ماهی کوچک قرمز به بهار آرزوهایت خوش بود تو موانع را نمی پری، چوب های عاریت نگران اند، شبستان آتشفشانم را ذوب نکن، به خاموشی این گدازه ها من وام دارم ...

به ترقی این جام های سر نکشیده، می کشم خطی بر سایه های رنگارنگ فردا ببین به کجا شبیخون زدی، و سایه سار این مانژ مرا تنگ است گسترده تر حلق آویزم کن ...

چه کم پیدا قامت قلندر ها خم، چشم هایم سفید شد، زین نکرده ام مرکب را، دلم از تب می سوزد ...

کوچه ی بم بست یعنی، جایی که تقاطعی نیست شبزده ای دلواپس نمی شود و تن یک اسب در مانژ به لرزه در می آید ... بم بست تعریفی ندارد، همچون حال من، و دیرکرد قسط های سلام تو ...

زخمی سری باز می کند انگشت هایم از هم می پاشد صدای هلهله ای، از دور می آید و تو هنوز هم به فانوس ها اقتدا می کنی استخوان هایم، متورم از نیمه شب، کسی در باکس ها پرسه نمی زند، چند روزیست نمی آورم به خاطر خودم را ...